REACTIE LERARENTEKORT

In de vorige editie van het NRC Handelsblad las ik het choquerende verhaal van Casper Horsch. Ook ik had al bedacht dat de kwaliteit van docenten op middelbare scholen verslechtert, maar ik was tot nog toe nog niet geconfronteerd met harde getallen.

De oplossing van de Nederlandse regering om het beroep leraar aantrekkelijker te maken door bonussen, vind ik heel triest. Hiermee wordt alleen nog maar meer de ‘luie’ houding voor de aankomende leraren versterkt: geen hoge eisen, naar verhouding veel vakantie en lekker verdienen. In die zin ben ik het zeker eens met Casper Horsch. Maar aan de andere kant, ben ik het ook niet eens met zijn oplossing om alleen de top van de top te laten doceren. Natuurlijk is het goed als een leraar geen zesjesmentaliteit heeft, maar ik denk niet dat het lerarentekort in Nederland hierdoor oplost wordt. Integendeel, ik denk zelfs dat het tekort nog veel groter wordt. De kwaliteit van de leraren zal er zeker op vooruitgaan, maar ik denk niet dat dat nut heeft als het lerarentekort nog meer toeneemt. Eigenlijk duidt Casper Horsch op een minirevolutie: het aanzien van het beroep leraar moet, volgens zijn theorie,  toenemen. Ik denk niet dat dit in het leven geroepen kan worden door alleen topacademici te laten doceren. Het lerarentekort heeft, naar mijn mening, geen kant en klare oplossing.

Natuurlijk moet er iets veranderen. En snel. Want als het niveau van docenten blijft dalen, dalen ook de resultaten van hun leerlingen. Zo ontstaat er een vicieuze cirkel: het land wordt minder slim. Leraren moeten hoog opgeleid zijn, respect afdwingen, sociaal zijn. Mensen met deze eigenschappen zijn in staat een klas te motiveren en aan te zetten tot het behalen van goede resultaten. Zij kunnen het probleem oplossen. Niet de regering met een geldbonus, niet Casper Horsch met het Finse model.

Anniek van Boekel, leerlinge Gymnasium Camphusianum te Gorinchem