BAGger 2012

Bagger, net zo bagger als de naam al aangeeft?

 

Zoals velen al weten, is in week 39 heel leerjaar 3 op werkweek geweest in de Nederlandse polders. Laat ik even beginnen met een uitleg. Onze school houdt al achttien jaar lang een werkweek voor het derde leerjaar. BAGger is een afkorting voor de vakken Biologie, Aardrijkskunde en Geschiedenis. In de loop der jaren is geschiedenis verdwenen en zijn hier scheikunde en beeldende vorming voor in de plaats gekomen. De achterliggende gedachte van BAGger is dat leerlingen behalve theoretisch ook praktisch dingen leren. We doen vijf dagen in groepjes ’s ochtends een praktische opdracht, die we   ’s middags uitwerken in een poster. Hieronder mijn ervaringen over de eerste BAGgerdag.

 

De heenreis

Op maandag begon de dag voor mij erg vroeg (kwart over 6).  Om 7 uur begon ik samen met Emma Smit een 20 kilometer lange fietstocht naar boer Scherpenzeel in Schoonrewoerd. Ik was vastbesloten om iedere dag heen en terug te fietsen. We hadden een route langs de Lingedijk uitgekozen. Aangezien we 2 uur hadden om om 9 uur in Schoonrewoerd te verschijnen, fietsten we lekker langzaam en genoten we van de Linge, de mooie lucht en de koeien.  Toen we een half uur te vroeg aankwamen, ploften we neer op een bankje in de gezellige schuur van boer Scherpenzeel en verkenden we het erf.                                                   



Diepe teleurstelling                                                

Om 9 uur hielden de docenten een praatje. Hierna verzamelden we met ons groepje (de groepjes waren van te voren al gemaakt)  en fietsten we samen met mevrouw Van Duffelen en mevrouw Willemse naar de polders om grondboringen te doen. Hierna maten wij, op een wat onbetrouwbare wijze, de hoogte van de dijk. Na de middagpauze gingen we vol goede moed aan de slag met een poster over onze metingen en uitkomsten. Het lukte erg goed en we waren erg trots op onze poster. Mevrouw Willemse vond dat kennelijk niet, we kregen een zesje.

 

Spannend avontuur

Diep teleurgesteld begonnen we, samen met Anna-Marthe, onze 20 km lange reis terug naar huis. Het waaide vrij hard. Na een aantal km besloten we zelfs om even te gaan lopen, omdat we zo veel tegenwind hadden. Maar we konden natuurlijk niet 20 km terug naar huis lopen, dus na 200 m stapten we weer op de fiets. Na 5 minuten flink doorfietsen begon Emma raar adem te halen. We stopten, lieten Emma even op adem komen en fietsten weer door. Na 30 seconden fietsen begon Emma een beetje paniekerig te hijgen. Weer stoppen, even drinken en weer verder fietsen. Nu begon ze echt te hyperventileren. Ze was knalrood. We besloten dat we Emma beter konden laten ophalen. Aangezien we geen van drieën een telefoon bij ons hadden, zat er niks anders op dan ergens bij een boerderij aan te bellen en te vragen of wij even gebruik mochten maken van de telefoon. De deur werd opengedaan door een heel erg lieve mevrouw. Toen wij hadden uitgelegd wat er aan de hand was, werd Emma helemaal vertroeteld (‘Gut kind, wat ben je rood? Gaat het wel? Ga toch even zitten meisje, hier heb je een glas water. Lust je een speculaasje?’). Emma’s moeder nam niet op, dus hebben we mijn moeder gebeld. Er waren nog wat problemen met het vinden van een boerderijtje in the middle of nowhere, maar na een kwartiertje kwam mijn moeder aan. We bedankten de vrouw hartelijk en liepen naar de auto toe. Volgens mijn moeder moesten wij ook mee met de auto, omdat ze het gevaarlijk vond omdat er halve bomen op de weg lagen. Maar Anna-Marthe en ik vonden onszelf echte bikkels en we gingen, ondanks het aanbod om met een lekker warme auto te gaan, toch fietsen. Het schoot niet echt op, want terwijl Anna-Marthe en ik volle bak vooruit trapten, gingen we door de wind toch achteruit. Uiteindelijk (2 uur en een kwartier later) kwamen we uitgeput thuis aan. Een intensieve work-out was het wel. Maar ja, je moet er iets voor over hebben om op BAGger te gaan.