Why I Love This Book
Opdracht A – Betoog
In deze recensie ga ik zo uitgebreid en volledig mogelijk
mijn visie geven op het boek ‘Het Gouden Ei’ van Tim Krabbé. Dit doe ik aan de
hand van de lijst met zeventien tips, opgesteld door het opinietijdschrift ‘De
Groene Amsterdammer’.
Wat ik onmiddellijk leuk vond aan de schrijfstijl van Tim
Krabbé, is dat deze heel helder en zo beknopt mogelijk is. In sommige
bestsellers wordt namelijk veel overbodige informatie gegeven, waardoor de
boeken over het algemeen een beetje langdradig worden en het tempo uit de
boeken verdwijnt. Maar in ‘Het Gouden Ei’ worden er juist geen overbodige
details verteld. Hierdoor lees je het boek gemakkelijk weg en blijft het
verhaal spannend en vlot.
Deze spanning loopt door het hele boek heen en laat je verder
zo snel mogelijk verder willen lezen. Ook weet Tim Krabbé de spanning heel goed
op te bouwen en vast te houden. Zo wordt namelijk in het begin van het boek de
vriendin van hoofdpersoon Rex Hofman ontvoerd. De vraag over wat er met haar
gebeurd is, wordt pas aan het einde van het boek beantwoord, in ruil voor het
leven van de hoofdpersoon. Ook heeft Tim Krabbé er bewust voor gekozen om je,
via een auctoriale verteller, ook te vertellen over het motief van de dader (Raymond
Lemorne) en om ook een beschrijving te geven van de ontvoering vanuit het
oogpunt van de dader. Natuurlijk zorgt dit voor de nodige spanning. Ook krijg je
mee hoe de dader zich voorbereid op deze gruwelijke moord.
De inzet die Tim Krabbé gebruikt in dit boek is niet
bijzonder hoog. Het verhaal gaat niet over iemand van bijvoorbeeld hoge adel.
Wel laat hij de hoofdpersoon aan zeer veel innerlijke conflicten lijden. Zo
blijft de hoofdpersoon namelijk tot aan zijn dood geteisterd met de vraag of de
liefde van zijn leven vermoord werd en weet hij zelf niet goed hoe hij dit moet
verwerken.
Hoewel Krabbé niet veel gebruik maakt van overbodige details,
worden er toch genoeg details gegeven om een duidelijk beeld te krijgen van een
locatie of situatie. Persoonlijk ben ik sowieso niet zo’n fan van schrijvers
die dit wel doen. Ik ben namelijk van mening dat een bestseller juist niet
teveel beschrijvingen moet bevatten, omwille van het tempo van het boek.
Volgens de zeventien tips zou de schrijver van een bestseller
buitensporige karakters moeten creëren. Behalve dat hoofdpersoon Rex Hofman
zijn leven opoffert om te weten wat er met zijn vriendin gebeurd is, vind ik zowel
het karakter als het doen en laten van de hoofdpersoon vrij herkenbaar en kan
ik me goed inleven. Ook wekt de schrijver, door het zeer helder beschrijven van
de wanhoop van de hoofdpersoon, sympathie op bij de lezer.
Hoewel er niet vaak wordt gesuggereerd dat het verhaal slecht
afloopt, is het boek toch heel spannend. Dit komt mede doordat er veel
zogenaamde ‘plot-twists’ in het verhaal voorkomen. Hierdoor blijft het boek
leuk en wil je als lezer zijnde weten hoe het afloopt.
Persoonlijk vind ik het boek dus zeer geslaagd en heb ik het
boek in een klap uitgelezen. Hoewel het op sommige punten dan niet voldoet aan
de zeventien tips van ‘De Groene Amsterdammer’, hoort dit boek naar mijn mening
zeker bij het rijtje van Klassiekers van de Nederlandse Literatuur.
